Ramón Brea Villaverde naceu na parroquia de Orazo en 1953, criouse na aldea a que sempre volveu.
Cursou o Bachereclato no Instituto da Estrada, e despois foi para Lugo a estudar Enxeñería técnica agricola.
A sua vida profesional nos seus inicios estivo vinculada a empresas do sector gandeiro e agrícola, a que siguiu unha etapa traballando en proxectos de concentración parcelaria e no ensino.
En 1995 ingresa no concello da Estrada como Enxeneiro Técnico Agrícola, coa súa chegada crease o departamento do Rural eso supuxolle entrar en contacto co xente das parroquias, coñecer os seusproblemas de cerca e compartir con eles inquedanzas, cando empezou estabase a levar o telefono a os núcleos, varios procesos de concentración en marcha, un proceso de modernización que viviu en primeira persoa.
Repartiu o seu tempo entre a atención o público, os longos percorridos polas aldeas, os informes, moitas veces desde a casa. Sempre se sintiu cómodo inmerso nos planos, el resolver rifas por marcos que se
movian en buscar acordos.
Pero 25 anos dan para moito, tanto que acabo caindo o río en Guimarei no mes de xaneiro, subastando un burro e San Miguel de Castro…
Vaise con sentimentos encontrados porque disfrutaba co seu traballo, cos compañeiros, con esas persoas que compartíu problemas, pero van caindo os trienios que marcan os chanzos dunha vida laboral que se
expande e se dilata ata que o décimo trieno marca a entrada nunha pendente descendente ata a xubilición, ese día que se achega cheo de expectativas e incertezas polo que signica de ruptura coas persoas, coa
rutina, coas costumes de tantos anos, con espazos que percorres a díario e que se acaban convertendo na túa segunda casa.
“Non sei como será o día despois, ese en que o despertador deixa de ser un elemento de presión as sete da maña, ese no que hai que reorientar a xornada e poñer orde nesas prioridade que deixamos para o
momento en que teñamos tempo, os mobles arrinconados necesitados dunha restauración, os pinceis e os lenzos gardados no altillo do armario, as lecturas postpostas, o inicio no arte de cociñar, as conversas sen
presas, as películas ata tarde, a verdade é que lle empezo a ver vantaxes a ser dono do tempo a cotio, buen hoxe cerro unha etapa”
