É moi difícil escribir nestes intres, as ideas non existen na miña cabeza e as palabras saen aturuladas. O luns perdemos un gran amigo. Deiteime co llanto na almofada, entre vágoas, frustración, impotencia, dor e shock. Foron horas moi longas ata que non sei como…………., esperto de mañá cun sorriso na faciana, pensando que todo fora un pesadelo; despois de asearme e comprobar o meu teléfono, todo volveu a ser o pesádelo co que me deitara a noite anterior.
Non podo presumir de coñecernos desde nenos, a nosa amizade comezou hai máis dunha década, cando formamos a dianteira do equipo de veteranos do Berres. Como el enchíase a marcar goles, as veces regalábame algún a min.
E agora formábamos parte, coma se da familia se tratara; da ACOE. Déixanos unha persoa ”con maiúsculas” emprendedora, organizada, idealista (de isto seguro riríase) e por suposto loitadora. Foi un orgullo poder traballar con el na ASOCIACIÓN DE COMERCIANTES, loitou coma ninguén para que isto seguira indo para arriba e vai ser moi difícil continuar con elo sen a súa compaña. Pero os directivos que compartimos esta responsabilidade non o defraudaremos e seguiremos mirando, si cabe máis aínda, coma el habería feito e fixo ata a última reunión.
O meu máis sentido pésame tamén en nome da ACOE, e o club do Deportivo de Berres de Veteranos.
É por último, só dicirche que detrás de ti imos todos….., un por un, e cando me toque a min non pararei hasta toparte e tomar esa caña que deixamos pendente e que me tocaba pagar a min.
D.E.P. Grandísimo compañeiro e mellor amigo.
Alfredo González Otero
Presidente da A.C.O.E
